Hij heeft al ontelbare interviews geschreven, van bekende Nederlanders als Karin Bloemen en Raemon Sluiter tot actievoerende bewoners uit Kralingen en Vreewijk. Sprekende teksten, pakkende krantenkoppen. “Maar ik heb pas echt eer van m’n werk als de geïnterviewde na afloop zegt: het is precies zoals ik het gezegd heb, ik herken mezelf in het verhaal.”

Emile Hilgers is een selfmade journalist. “Als tiener had ik een eigen radiostation en maakte ik programma’s voor mijn broertjes en de buurkinderen. Ik typte met carbonpapier een eigen muziekblaadje met een top vijf. Later maakte ik kennis met de showbusiness doordat ik voorzitter werd van de Three Degrees fanclub.”
Met de meidengroep uit Philadelphia maakte Emile hoogtepunten mee, zoals live-opnamen voor een Toppop-clip en concerten in The London Palladium en de Royal Albert Hall. Hij werd ook zelf geïnterviewd, in Ferry Maat’s Soul Show en bij André van Duin. Er waren ook tegenslagen: personele wisselingen in het damestrio en onderlinge jaloezie binnen de fanclub. Vaak ging het om kleine dingen. Andere fans wilden bijvoorbeeld een foto of grammofoonplaat van de groep voor zichzelf houden. Spanningen, afgunst en misverstanden leidden ertoe dat Emile stopte met de fanclub.

Inlevingsvermogen
“Ik ben, vooral in mijn privéleven, nooit sterk geweest in conflictsituaties”, verklaart hij. “Pas de laatste jaren leer ik harder te zijn, keuzes te maken in het leven. Toch denk ik heel vaak eerst aan de ander. Geen slechte eigenschap, toch? Inlevingsvermogen vind ik belangrijk in mensen, net als integriteit. Ik schaam me voor vakgenoten die hun teksten aandikken en van schreeuwende koppen voorzien. Ik kan me niet voorstellen dat de geïnterviewden daar blij van worden. De kop boven een artikel moet de lading dekken, niet alleen lezers ‘in het verhaal trekken’.”
Wie met Emile in gesprek gaat, kan ook rustig zeggen: zet dat er maar niet in. “Soms vraag ik wel: waarom niet? Persoonlijke details maken een tekst vaak nét even anders. Dat is ook wat ik met Showtext wil: oprechte interviews schrijven, niet alleen iemands goede kanten laten zien.”

Perfectionist
“Wat mijn eigen kwetsbaarheden zijn? Ik ben soms te gevoelig en onzeker. Ik kan ook vreselijk uitweiden. Als ik een voicemail inspreek, is dat nooit een korte tekst. Verder ben ik perfectionistisch, vooral in mijn werk. Dan kan ik ook hard en tactloos zijn. En ik ben fanatiek. Als ik eenmaal iets in m’n hoofd heb, laat ik me moeilijk van mijn pad brengen.”
Dat laatste kwam tot uiting in zijn sportprestaties. Tijdens zijn verblijf van een halfjaar in Brighton, waar hij als postbode werkte, wilde Emile de London Marathon lopen. Door omstandigheden liep hij dat voorjaar toch voor eigen publiek, in Rotterdam. Een jaar later nam hij ‘revanche’ en finishte in de Engelse hoofdstad in precies drie uur en zeven seconden. “Dat was de bruto tijd. Feitelijk heb ik onder de drie uur gelopen.”

Sportverslaggeving
Sport is een passie geworden van Emile. In zijn beginjaren bij Wegener Huis-aan-huisbladen ontfermde hij zich over de wekelijkse sportpagina en schreef over het tennistoernooi in Ahoy, met topspelers als Jimmy Connors en John McEnroe. Hij werd kind aan huis bij basketballclub RZ, waar hij het programmaboekje maakte voor de thuiswedstrijden van de eredivisieteams en later in het bestuur zat.
Als sportverslaggever voor Rotterdam-Zuid kwam hij ook geregeld bij Feyenoord. “Ik heb Ruud Gullit geïnterviewd toen hij bij Feyenoord kwam spelen, maar ook andere spelers, onder wie Benny Wijnstekers en Willem van Hanegem.” Z’n favoriete sport werd atletiek. Emile interviewde Nelli Cooman in haar topjaren. Voor een dubbelinterview in het Olympisch jaar 1988 bracht hij Regilio Tuur en Bep van Klaveren bijeen in de ring.

Laatbloeier
Nog steeds sport belangrijk voor Emile. Hij schrijft er graag over en doet de laatste jaren veel aan fitness. “Ik probeer minstens vier keer per week te trainen, waarvan twee keer met mijn personal trainer, Eric Overdevest. Soms denk ik: wel wat ambitieus op mijn leeftijd, maar een mooi en gezond lijf hebben vind ik belangrijk. Ja, ik ben best ijdel.”
Emile is een laatbloeier, vindt hij zelf. Pas na z’n dertigste had hij z’n eerste relatie. “Ik was 39 toen ik mijn huidige vriend, Pascal, ontmoette. Hij is mijn maatje, mijn grote liefde, maar ook mijn steunpilaar. Een leven zonder hem kan ik me niet voorstellen.”

Relativeren
Op 8 januari 2005 werd Emile vijftig. Die mijlpaal vierde hij met familie en vrienden in Hotel New York. “Tweede kerstdag was mijn moeder overleden. Best wrang om dan twee weken later een feest te geven. Ik heb het tóch gedaan. Mijn moeder zou het zo gewild hebben. En ik vond dat ik dat feest verdiend had.”
“Eigenlijk past dat niet zo bij mij. Ik ben een steenbok; serieus, soms zwaar op de hand. Vroeger regelde ik mijn pensioen niet omdat ik dacht toch niet oud te zullen worden met de dreiging van kernwapens in die tijd. Tegenwoordig probeer ik meer te relativeren en het leven van de zonnige kant te zien. Ik geniet meer en pieker minder. Je kan ergens enorm tegenop zien, maar vaak loopt het anders en zelfs béter dan je gedacht had.”

Spiegel
De lancering van Showtext is ook zo’n actie waarmee Emile zichzelf heeft verrast. “Opeens wist ik het: dít moet ik doen! Het begon met alleen biografieën, maar door de website kreeg ik zulke positieve reacties en zoveel nieuwe schrijfklussen dat ik mijn vaste baan als eindredacteur bij het Erasmus MC heb opgezegd.”
“Wat betreft de biografieën ben ik nog op zoek naar het ideale concept. Niet iedereen wil een verhaal over zichzelf op internet. Veel mensen vinden dat privé, of zijn bescheiden. Ik hoop met argumenten mensen te kunnen overtuigen dat het goed is om hun persoonlijkheid te etaleren. Dat heb ik ook in dit interview met mezelf gedaan. Gewoon even in de spiegel kijken en blij zijn met wat je ziet!”

» printen